Leib Langfus

Leib Langfus, pisarz, urodził się w 1910 roku w Warszawie. Otrzymał tradycyjne wykształcenie żydowskie w jesziwie. W połowie lat trzydziestych ożenił się z córką dajana Szmuela Josefa Rosentala z Makowa Mazowieckiego. Po śmierci teścia przejął jego funkcję w sądzie rabinicznym. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w getcie w Makowie Mazowieckim. W listopadzie 1942 roku został wywieziony z innymi Żydami z Makowa do Mławy, a w grudniu deportowany do Auschwitz-Birkenau. Jego żona i syn zostali zamordowani w komorze gazowej po przybyciu do obozu.

W Auschwitz II-Birkenau Langfus został wcielony do Sonderkommando. Zajmował się dezynfekcją obciętych włosów, wysyłanych następnie do Niemiec. Był jednym z organizatorów buntu Sonderkommando 7 października 1944 roku. Zginął w Auschwitz-Birkenau w 1944 roku; według artykułu prawdopodobnie 26 lub 27 listopada. Po wojnie odnaleziono jego rękopis dotyczący pobytu w obozie. Pamiętnik, znaleziony w ruinach krematorium nr 3 w kwietniu 1945 roku, został ujawniony w 1970 roku. Dwa lata później Roman Pytel przetłumaczył go z jidysz na polski, a tekst wydano również po niemiecku.

Na podstawie artykułu „Leib Langfus” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.